Nazywam się Veronica Collins i mam 26 lat. Mieszkam w Londynie. Obecnie nie mam pracy, zarabiam na prowadzonym przez siebie blogu.
Nigdy nie rozmyślałam nad sensem swojego życia. Nie miałam powodu. Jednak gdy zaczęłam, zrozumiałam wiele rzeczy, których dotąd nie mogłam sobie wyjaśnić.
Wszystkie te kłamstwa, które media nam wciąż sprzedają, które próbuje nam wcisnąć nawet najlepszy przyjaciel... Tylko po to, by samemu mieć z tego korzyść.
Uświadomiłam to sobie, kiedy spotkałam Emily, małą dziewczynkę zmarłą w grudniu 2013, w piątek trzynastego, dokładnie minutę przed północą.
Dzięki niej zobaczyłam jak to wszystko działa. Kłamiesz, unikasz kary, wszyscy przyznają ci rację, a druga osoba zostanie o coś posądzona. Masz prawo wtedy mieć ją głęboko gdzieś.
Tak naprawdę wszyscy jesteśmy zamknięci we własnej świadomości.
Tak naprawdę poza nią znajdują się wszystkie odpowiedzi na nurtujące ludzkość pytania.
Tylko czy ja kiedykolwiek je poznam...?
Jak już mówiłam: ,,Zostaję twoją fanką nr 1!". Co do prologu jest krótki, ale za to bardzo wciągający. Pomysł na opowiadanie jest świetny. Błędów nie znalazłam :) Szablon jest na razie chwilowy? Pewnie tak. Nie mogę doczekać się pierwszego rozdziału.
OdpowiedzUsuńCzekająca niecierpliwie Roxieene ;3
Ps. Wyłączyłabyś weryfikację obrazkową?
Dzięki xD Niestety, nigdzie nie mogę znaleźć szablonu z Leną Katiną.
UsuńCo do weryfikacji, to zobaczę co da się zrobić.